Bruine Mannen

Precies tien jaar geleden (op 28 november 2005) schreef ik deze 'Bijgedachte' op pagina 2 van De Morgen. Over ethnic profilering. Over racisme. Over de Gentse Politie. En over ons. We zijn tien jaar verder. Er is niet gewoon 'weinig' veranderd. Er is helemaal niets veranderd.


"Bruine mannen" 

Na een avondje stappen met vrienden lopen hij en ik terug naar de auto. Dartelend van steen naar steen, grappend tussen kussen in zien we de donderwolken niet samentroepen boven onze rode Volkswagen. 
Hun auto staat vlak achter de onze, op een lichte helling. "Rijd er niet tegen, hé", lach ik. Maar zoals Murphy dat graag ziet, bolt de auto een paar centimeter achteruit, tegen die van hen. 
De vrouw komt op mijn ruitje kloppen en ik kijk haar lachend aan. We weten immers beiden dat er niets aan de auto scheelt. Een beetje geplaag op zaterdagnacht, daar ben ik best tegen opgewassen.Maar als we onze weg voort willen zetten, werpt ze zich plots voor de auto. "Ik heb de nummerplaat", schreeuwt ze uit. Toch iets geraakt? 
Terwijl ik uitstap om te kijken naar de in maanden niet gepoetste maar intacte voorkant van hun auto, hoor ik de vrouw "Speak English?" boeren tegen mijn gezelschap. Wat ik eerst niet wilde horen, komt nu als een wervelwind op mij af. 'Vuile Turk', 'Terug naar uw land', 'Altijd hetzelfde' en uiteraard de uitsmijter 'Leve het Vlaams Blok'. Zijn stilzwijgen irriteert hen mateloos, dus richten ze zich maar naar mij: "En gij," declameert de oudste, "gij zoudt beter wegblijven van die bruine mannen." 
Murphy heeft het wel voor ons vandaag, want net op dat moment verschijnt Oom Agent in de straat. Opnieuw werpt de vrouw zich voor de auto. "Hij heeft ons aangereden en hij wou vluchtmisdrijf plegen ook." 
Oom Agent twijfelt geen seconde en roept versterking. 

Terwijl ze hem vertelt hoe zij, Johnny en Ronny gewoon stonden te praten toen ze bijna omver gereden werden door "dienen Turk", probeer ook ik de agent van mijn gelijk te overtuigen. Helaas, de allochtoon staat aan mijn kant. 
Ook Agent Blond en Agent Klein komen de scène op. "Wat is er gebeurd?", vraagt de ene gewichtig, maar de vraag was duidelijk niet voor ons bedoeld. Dus vertelt de vrouw voor de vierde keer hoe zij, Johnny en Ronny gewoon aan het wandelen waren toen "dienen bruinen" op hen af kwam razen. Elk woord wordt met de grootste ernst neergepend. Pas als het trio nog wat blikjes bier bovenhaalt om met de agenten te delen, zien Klein en Blond in dat de allochtoon deze keer niet de boef is. 
Na welgeteld twee uur en dertig minuten in de kou worden we naar huis gestuurd met de aanmaning "de volgende keer uit de buurt te blijven". 
"Rustig maar", sust hij mij. "De eerste keer is het erg. Maar daarna word je het gewend."

Reacties